تا کی باید به خاطر دوری تو اشک بریزم و حسرتت

 را بکشم...؟

تا کی باید از خدای خویش التماس کنم تا من را

  به توبرساند ، نزدیک و نزدیک تر کند

تا بتوانم تو را در آغوش بگیرم؟... تا کی باید صدای

غم انگیز آواز اوارگی را بشنوم

و دلم برایت تنگ شود؟ تا کی باید غروب پر درد

غربت را ببینم و دلم بگیرد

تا کی باید در سرزمین غربت سر به زیر باشم و

چشمهای خیسم را از دیگران پنهان کنم؟

یار من

        یار سفر کرده ی من

                                 بی  تو غریب و بی کسم

       در وادی این روزگار

                                 تنها و بی همنفسم

یار من

        یار سفر کرده ی من

                                دیوانه ام از دوریت

        درمیان خاطرات

                               بیگانه ام از دوریت

یار من

       یار سفر کرده ی من  

                               آخر تو بگو

                                            کی باز آیی از سفر

کی باز آیی از سفر

                       کی باز آیی از سفر